Tylko w przelotach w okresach wiosennych i jesiennych. Zimujących kilka osobników. Głównie całe pomorze, rzadko spotykane w głębi kraju.

Opis gatunku – rozpoznanie.

Mocno zbudowany ptak o długości ciała od 55 do 75 cm. Dziób prosty. Szary wierzch głowy i tylna część szyi, czarno-biały w kratkę wierzch ciała i czarne gardło w okresie godowym. W zimie gardło jasne, wierzch ciała szaroczarny, natomiast białe pole w tylnej części ciała jest charakterystyczne dla każdej szaty. Po lęgach ptaki zimują nad Morzem Czarnym lub Kaspijskim. Jednak już w czasie powrotu lecą najpierw nad Bałtyk kierując się wzdłuż roztapiających się lodów (tzw. lot pętlowy) do swoich miejsc lęgowych. Samiec i samica dobierają się w pary i zostają ze sobą na całe życie. Gatunek można pomylić z nurem rdzawoszyim (Gavia stellata).

Biologia gatunku.

1. Wędrówki

Po lęgach ptaki zimują nad Morzem Czarnym lub Kaspijskim. Jednak już w czasie powrotu lecą najpierw nad Bałtyk kierując się wzdłuż roztapiających się lodów (tzw. lot pętlowy) do swoich miejsc lęgowych. Samiec i samica dobierają się w pary i zostają ze sobą na całe życie.

2. Lęgi

W czasie okresu lęgowego klangor nurów – częściowo dzwoniący, częściowo „jodłujący – przetacza się przez tundrę. Ptaki budują proste gniazdo na wodzie, często jest to na małych wyspach. Zarówno samiec jak i samica wysiadują jaja i karmią młode pisklaki).

3. Siedlisko

Ameryka Północna i północna część Europy, tam wyprowadza lęgi na dużych jeziorach tundry. W środkowej Europie przeloty i pojedyncze osobniki zimą, głównie na wybrzeżach.

4. Pokarm

Podczas polowania nury czarnoszyje nurkując zostają pod wodą nawet trzy minuty i płyną ok. 50-55 metrów. Główne posiłki stanowią ryby.

Ochrona.

Objęty ochroną gatunkową ścisłą.